بسم الله الرحمن الرحیم

درست همان لحظه ای که خنده ام گرفته بود، این فکر در ذهنم شکل گرفت که "چه فایده؟ وقتی این لحظه هم میگذرد، چه فایده؟"

برای ساکت کردن ندای ذهنم، به یک دلیل خوب نیاز داشتم... کمی فکر کردم. جوابی پیدا کردم، جوابی که ساده بود، اما محکم. میدانی؟ آن لحظات خوبی که به وقوع پیوسته و گذشته اند، اگر واقعا گذشته بودند، با مرورشان لبخند به لب نمی آمد. پس آن لحظات از بین نرفته اند. دقیق نمی دانم چطور بگویم. مثلا وقتی تو غذایی که خیلی دوست داری را بخوری و تمام بشود، اگرچه آن غذا دیگر نیست، ولی برای تو به بهترین شکل ممکنی که می توانست باشد -یعنی شکلی که تو آن را بخوری- بوده است. پس چیزی از کف نداده ای...

منظورم این است که اگر در هر لحظه بهترین و بیشترین بهره و حظ ممکن را ببریم، آن وقت دیگر گذر زمان غمی نخواهد داشت. چون هر لحظه به بهترین شکل ممکن گذشته است. این بهترین شکل ممکن می تواند مناجات باشد، می تواند فعالیت های کاری یا درسی باشد، می تواند استراحت باشد و یا خیلی چیزهای دیگر...

یادم می آید، جایی خوانده بودم عمل صالح صرفا عمل خوب نیست. بلکه بهترین عمل خوبی است که در زمان می توان انجام داد. یعنی هزارتا عمل خوب وجود دارد که می توان در یک ساعت انجام داد، اما بسته به آنکه آن ساعت چه زمانی باشد، نهصد و نود و نه مورد عمل صالح به معنای واقعی نیستند، و فقط یک مورد عمل صالح است... پس عجیب نیست که افرادی که عمل صالح انجام می دهند، به تعبیر خدا، "لا هم یحزنون" - غمگین نمی شوند. آنها بهترین کاری که در لحظه میشود انجام داد را انجام می دهند و با گذر زمان غمی بر قلبشان نمی نشیند...


خدایا لطفا به ما توفیق عمل صالح ببخش 💛 بابت تمام نعمت های بی حسابت از تو ممنونیم... شب به خیر 💛