بسم الله الرحمن الرحیم

میدانی خدا، بودنت خیلی خوب است. یک وقت هایی از چیزهایی ناراحتم که نمی شود به کسی بگویم. به تو می گویم و تو خوب گوش میدهی و حالم خوب میشود. یک وقت هایی از چیزهایی خوشحالم که گفتنی نیست، برای تو می گویم و تو خوب گوش میدهی و حالم بهتر از خوب میشود. حتی وقت هایی که حوصله ندارم و غر میزنم، با حوصله گوش میدهی. البته نباید "از" تو غر زد، ولی میشود "به" تو غر زد. یعنی چیزهایی که حوصله ی آدم را سر می برد تقصیر تو نیست... اما به همه چیز گوش میدهی.

چقدر تو خوبی. ممنونم که با این همه بزرگی ات پای حرف های من کوچک می نشینی همیشه ی همیشه... و همیشه طوری رفتار می کنی انگار من چقدر مهم ام. چون ریز به ریز حرف هایم را می شنوی... با هرکسی جز تو این همه حرف زده بودم، ترکم گفته بود. اما تو صبوری، بزرگی، مهربانی...