بسم الله الرحمن الرحیم

میدونی، خیلی وقتا نباید حرف بزنی. میتونی حرف بزنی ولی نتیجه‌ی خاصی نداره یا نتیجه‌ای که تو میخوای رو نداره. برا همین فقط باید سکوت کنی. داشتم فکر میکردم چقدر حرف دارم که نگفته ام؟ ینی برای گفتن نبوده... وقتی حرف نمیزنی راحت‌تری، دور از سوءتفاهم، دور از کسل‌کننده بودن برای کسایی که حوصله‌ی حرف‌هات رو ندارن... ولی خب، یکمم سخته، ینی میدونی... گاهی یهو میزنه به سرت که یه چیزایی رو بگی، وقتی که میگی، می‌بینی واکنش‌ها اونی نبود که می‌خواستی، و به خودت بد و بیراه میگی که اصلا چرا گفتی، یا هم اینکه اینجور وقتا با خودت انقدر کلنجار میری تا بالاخره هیچی نگی و دوباره حرفاتو قورت بدی. وقتی قورت میدی مثل خوردن یک دارو تلخن، اما بعدش میتونی از خوب شدن حالت و آب سردی که روی دارو میخوری تا مزه‌ش رو ببره، لذت ببری...


+ حالم خوبه، فقط پر از حرف نگفته ام :)